Blanca Gómez Terán e Óscar Bueno desenvolven dúas Residencias Paraíso no Vello Cárcere
A artista Blanca Gómez Terán e o creador e intérprete Óscar Bueno iniciaron este luns, 17 de agosto, no Vello Cárcere de Lugo, dúas novas residencias artísticas no marco da décima edición das Residencias Paraíso, un programa promovido polo Colectivo RPM que apoia procesos de creación vinculados á danza e ás artes vivas en Galicia.
As residencias desenvolveranse ata o xoves 27 de agosto no antigo cárcere da cidade, onde ambos os creadores traballarán nas súas respectivas propostas: Como cuando el pelo se eriza, de Blanca Gómez Terán, e La excitación del paisaje: conferencia montañera, de Óscar Bueno.
As Residencias Paraíso constitúen un dos principais programas de apoio á creación contemporánea no ámbito da danza e das artes vivas en Galicia. Ao longo da súa traxectoria, a iniciativa facilitou espazos, tempo e recursos para que diferentes artistas poidan desenvolver e investigar os seus proxectos.
Unha mostra aberta no Vello Cárcere
Unha vez rematado o período de residencia, Blanca Gómez Terán e Óscar Bueno compartirán co público parte do traballo desenvolvido durante estas semanas. A mostra aberta terá lugar o xoves 27 de agosto, ás 20.00 horas, no Vello Cárcere de Lugo.
A actividade será de acceso libre ata completar a capacidade do espazo e permitirá coñecer de primeira man os procesos creativos nos que están a traballar ambos os artistas, aínda en fase de investigación e desenvolvemento.
Ademais, os dous creadores participarán xunto ao resto dos ‘Artistas Paraíso 2026’ no encontro anual organizado polo Colectivo RPM, que se celebrará os días 18, 19 e 20 de setembro na Illa de San Simón, en Redondela.
‘Como cuando el pelo se eriza’
O proxecto de Blanca Gómez Terán parte dunha reflexión sobre o desexo, o capricho e a necesidade de facer aquilo que se quere, mesmo cando existe unha falta ou ausencia de desexo.
A investigación coreográfica toma como punto de partida o termo italiano capriccio, relacionado etimoloxicamente con caput —cabeza— e ericius —ourizo—. A palabra estivo inicialmente vinculada á sensación dun tremor repentino, como cando o cabelo se eriza por efecto do medo ou do espanto, antes de evolucionar cara ao significado de «antojo repentino».
A artista recupera esta evolución semántica para construír unha proposta arredor do desexo, a clase e o tempo. O corpo aparece como un elemento impaciente que se relaciona cunha ausencia e coa posibilidade de algo que aínda non existe ou que incluso pode non chegar a existir.
A través da danza e doutras formas de expresión, Como cuando el pelo se eriza explora esa potencia especulativa e a relación entre o que se desexa e aquilo que permanece como unha posibilidade.
Unha investigación arredor da paisaxe e da montaña
Pola súa banda, Óscar Bueno desenvolve La excitación del paisaje: conferencia montañera, un proxecto de investigación artística que cuestiona a maneira habitual de entender a paisaxe.
A proposta non concibe a paisaxe como un elemento fixo ou simplemente contemplado, senón como unha relación entre quen observa e aquilo que é observado. A partir desa interacción, o artista busca formular novas preguntas sobre a maneira na que as persoas se vinculan co seu contorno.
O corpo, a imaxe e o son convértense nas ferramentas utilizadas para explorar outras formas de percepción e relación coa paisaxe. O proxecto parte da investigación La excitación del paisaje: La roca blanda, desenvolvida nos Pireneos entre finais de 2025 e comezos de 2026.
Nesta nova fase, a atención céntrase nas paisaxes construídas arredor das montañas e na relación coa rocha. A pesar da súa aparente dureza, peso e inmobilidade, o proxecto propón achegarse a ela como unha materia sensible que pode ser escoitada, imaxinada, rodeada ou percibida desde diferentes perspectivas.
A investigación combina encontros, materiais visuais e sonoros e un dispositivo escénico. Para esta ocasión, o traballo adopta o formato dunha conferencia expandida na que a montaña se converte nun elemento que pode ser transformado, desprazado e reinterpretado a través do corpo e doutras formas de percepción.
Deste xeito, o Vello Cárcere de Lugo convértese durante estas semanas nun espazo de creación e investigación artística dentro da programación das Residencias Paraíso 2026, achegando á cidade dous procesos contemporáneos vinculados á danza, ás artes vivas e ás novas formas de relación co corpo e coa paisaxe.